Aliados da palabra.....Luís García Montero

....

........

Pregunta.-  Afirma tamén que aos nosos fillos, no canto dun móbil, unha pluma ou un reloxo, deberíamos regalarlles unha butaca...

Resposta.-  Para min, a miña butaca  é símbolo de horas de lectura, de meditación e soidade. Sentado nela síntome no interior da miña conciencia. Lendo  aprendín que para participar en calquera ilusión colectiva convén primeiro aprender a estar só. E que non pode haber ningún ditado ideolóxico ou social que se atope por riba da miña conciencia. As persoas deben ter unha butaca na súa casa á que regresar. Os que non a teñen aférranse ás poltronas institucionais. 

 

(tradución libre dun fragmento da entrevista a Luís García Montero na REVISTA "ENTRE RÍOS") 

 -para saber máis do poeta..., preme sobre o seu nome-

Retratos de escola...3

Unha estudante escribe durante unha clase ao aire libre nun colexio islámico  destruído en Rafah, na franxa de Gaza. FOTOGRAFÍA DE  KEVIN FRAYER

Ver-sos _ reV-ersibles...

                             

                                           não te amo mais

Não te amo mais
Estarei mentindo se disser que
Ainda te quero como sempre quis.
Tenho certeza de que
Nada foi em vão.
Sei dentro de mim que
Você não significa nada.
Não poderia dizer nunca que
Alimento um grande amor.
Sinto cada vez mais que
Já te esqueci!
E jamais usarei a frase
EU TE AMO!
Sinto, mas tenho que dizer a verdade:
É tarde demais…                                                
                                                                                                                                 Clarice Linspector



                       O texto admite dúas lecturas:  de arriba-abaixo ou de abaixo-arriba...
       
                            (para saber máis da autora, preme sobre o seu nome)

Por que te quero, ... Diario?

>>   ...Nunha ocasión, papá xa marchara, díxome: "Por que  non escribes un diario? Lanza os teus medos sobre o papel, verás como así desaparecen. Mellor aínda, por que non te pos a inventar algo fermoso? 'As máis grandes aventuras' di un filósofo 'sucédenlle a quen antes é capaz de verbalizalas' "

Dende entón eu escribo o meu diario, pero nunca conto as cousas como son realmente, senón como espero que sexan. Isto tranquilizoume e mesmo me ten salvado dalgún estrinximento, porque dende pequena gardaba os meus medos todos dentro e quizais transformábanse en moreas de merda acugulada alí, bloqueada. Dende o momento en que comecei a escribir e escribo os meus soños, vou ao baño regularmente...    >>

(Tradución libre de Ali di babbo,-cap.: la fortuna- de Milena Agus)

-para saber máis da autora, preme sobre o seu nome-

Retratos de escola...2

"Escola de Atenas "  de  Rafael

"Retratros de escola..."

"A escola de Doloriñas" de Xulia Minguillón

Dende esta beira do río....a Valentín Paz Andrade

Especial homenaxe do alumno de 2ºESO-B, Julián Arias, a Valentín Paz Andrade nestas Letras Galegas 2012, desde o corazón húmido de Guitiriz...

"Poesía e Arte : os Signos de Puntuación ... !?"

         

     No parque madrileño do Retiro, dentro do Pazo de cristal, sorprendeume a "instalación" de Soledad Sevilla titulada             
                                               "ESCRITO EN LOS CUERPOS CELESTES" 
                                      
    Esta fotografía que mostro recolle tan só un brevísimo fragmento...                                                          

                                        (para ver e saber máis da instalación, preme sobre o título da obra)

    -Para unha reflexión sobre estes signos de puntuación, podes visitar este enlace -

Brevísima historia da lingua galega-2-

 (Preme sobre esta liña para continuar co paseo pola historia da nosa lingua  "desde 1975 á actualidade", nesta ocasión, elaborado por RAMÓN RACAMONDE, do IES María Soliño ao que agradecemos o seu traballo)

Letras Galegas-2012: Valentín Paz Andrade

Coa creación deste vídeo @s alumn@s de 2ºESO, queren render homenaxe a Valentín Paz Andrade, a quen se dedica o día das LETRAS GALEGAS-2012.

Brevísima historia da lingua e da literatura galega -1-

                   

implicacións do nome....................(Thomas Mann)

"...Mais tampouco era menos certo que Hans Castorp non se preocupaba demasiado en xustificar racionalmente as súas sensacións e, menos aínda, do nome que podería térselles dado. De amizade non podía falarse, xa que nin sequera "coñecía" a Hippe. Pero, en primeiro lugar, nada obrigaba a dar un nome a aqueles sentimentos cando nin sequera imaxinaba que puidesen ser verbalizados. En segundo lugar, un nome implica -se non unha relación crítica cara ao obxecto designado- unha definición, é dicir, unha clasificación dentro da orde do coñecido e cotián, mentres que Hans Castorp estaba inconscientemente convencido de que algo tan íntimo como aquilo debía gardarse dunha vez por todas  das definicións e das clasificacións."

                                          (A montaña máxica. Cap,IV. Thomas Mann)

Manifesto pola lingua. Agustín Fernández Paz

VOARES DE ESPERANZA

     Don Ramón Otero Pedraio, para loar o labor entusiasta da imprenta de Ánxel Casal e de María Miramontes, chamoulle a aquel obradoiro «pombeiro de voares de esperanza». Pombeiro de voares de esperanza!  A frase era o tal, pois desde alí botaban a voar os libros que recollían o mellor do pensamento e da creación en galego. Aqueles non eran tempos doados, mais os azos dos homes e mulleres das Irmandades da Fala foron enchendo de luz as vilas e cidades de Galiza e conseguiron facer visible socialmente a lingua de nós.

Nesas persoas están as nosas raíces, somos elos dunha cadea que vén de lonxe. Rosalía de Castro e tanta outra xente que traballou pola recuperación e o prestixio da lingua e da cultura conforman o ADN onde nos debemos recoñecer. Un ADN que ten algúns tramos da dobre hélice especialmente fértiles, coma o das Irmandades, semente das ideas que hoxe constitúen a nosa cerna: Galiza, célula de universalidade. A vontade de sermos unha peza máis, en pé de igualdade, no mosaico mundial das culturas.

Non foron fáciles as épocas pasadas e tampouco non o son os tempos que nos toca vivir. Non é preciso reiterarmos aquí as agresións destes últimos anos, cunha boa parte das elites políticas, financeiras e mediáticas obsesionadas por esborrallar os avances que traballosamente foramos acadando. O seu obxectivo: facer do galego unha lingua socialmente invisible, que permaneza recluída no gueto e non acade un uso normalizado. Que o castelán sexa a lingua por defecto e o galego, a rareza, a lingua oculta. Tratala coma un bonsai ao que cómpre retallarlle as pólas que se obstinan en medrar máis do permitido.

 Que ilusos! Non coñecen as palabras do sociolingüista Colin Baker: «A substitución dunha lingua non é un proceso evolutivo natural. Alí onde a xente está determinada a manter viva unha lingua, parece imposible destruíla.» Non saben que as agresións nos fan máis fortes, que nos impulsan a ampliar o tamaño da nosa esperanza, que medra en nós a vontade de construírmos espazos de encontro e mais de unión. 

 Na súa novela 1984, George Orwell describe unha sociedade oprimida por unha minoría, onde a neolingua é o instrumento utilizado para construír a realidade deformada que lle interesa ao poder: baléiranse de significado as vellas palabras e énchense con outros que mellor conveñan. Como non lembrar a Orwell cando vemos como se retorce o significado de palabras como imposición, liberdade, bilingüe,normalización ou, ultimamente, plurilingüe? Do mesmo xeito que a Policía do Pensamento obrigaba o protagonista da distopía de Orwell a aceptar que 2 + 2 = 5, a quen controlan os fíos do poder válelles todo para ofreceren unha falsa visión da realidade.

Contra as mentiras, non cansaremos de lembrar o evidente: a lingua que naceu hai máis de mil anos neste país é de todas as persoas que vivimos e soñamos nel. Tamén é das persoas que chegan a Galiza desde calquera lugar do mundo, empuxadas polo desexo dunha vida mellor, e deciden quedar aquí. E tamén, xaora, de tanta xente que ten na nosa terra as súas raíces e anda espallada polo mundo adiante, pois nós fomos –aínda o somos, e ben que nos doe- un país de emigración.

Do mesmo xeito que unha planta precisa dunhas condicións ambientais determinadas para medrar, tamén as necesita unha lingua que se encontre nunha situación minorizada, como lle ocorre ao galego. Por iso urxe crear as medidas precisas facer realidade un "nicho ecolóxico" favorable á lingua. Unhas medidas nas que nunca deben faltar dúas constantes: o exemplo práctico de que o galego é útil en calquera ámbito e para todas as funcións e a vontade de crear actitudes positivas cara á lingua. Para que na sociedade non haxa cidadáns de primeira e de segunda, deben crearse as condicións para que se poida vivir en galego con normalidade. Cousa que hoxe non ocorre, como constatamos día tras día.

Como ten reiterado Xabier DoCampo, «nós non mentimos». Imos sempre coa verdade por diante, conscientes da xustiza das nosas ideas e propostas. Con alegría, desmontando na práctica os insidiosos prexuízos que outros sementan na sociedade e nas familias, impulsando actividades que fagan posible vivir en galego. Porque amamos e defendemos a pluralidade lingüística, xaora que si, mais non a costa de deixar arrombada a nosa lingua no faiado.

Somos conscientes do labor que nos agarda. Mais tamén sabemos que paga a pena empregar todas as nosas enerxías nel, e que non hai lugar para o desánimo. Como escribiu Bertolt Brecht, nos anos da longa noite de pedra que asolagaba Europa: «Quen aínda estea vivo non diga “xamais”. / De quen depende que siga a opresión? De nós. / De quen que remate? De nós tamén. / Pois os vencidos de hoxe son os vencedores de mañá / e o xamais convértese en hoxe mesmo.»

Todas as persoas que amamos o galego temos que erguer un pombal no noso interior, un pombal do que xurdan os voares de esperanza que encherán de vida os ceos da patria da lingua que nos une.

(Manifesto do escritor Agustín Fernández Paz para a manifestación do 17 de maio 2012)