Palabras... de homenaxe (Carlos Casares)

Velaí outra maneira de achegarse á figura homenaxeada este ano nas Letras Galegas: CARLOS CASARES...

Moitas grazas e parabéns aos autores!!!
-Para escoitar o "rap" preme no enlace da esquerda-
-Para obter máis información sobre Carlos Casares, preme no enlace da dereita-

Palabras... para vivir

   "...Massamba Djitte di que a súa historia non é a habitual porque veu cun visado e porque tiña familia xa en A Coruña, pero os primeiros meses foron "moi malos" para el. Non era pola xente nin polo ambiente nin polo clima ou por ter deixado atrás o seu país senón porque non era capaz de comunicarse. Pasouno fatal ata que asumiu que tería que "comezar de cero", que  a súa vida, tal e como a coñecera, rematara e que tiña que forxar os cimentos doutra nova.

  "Tiña claro que agora estaba aquí e que tiña que aprender o idioma para poder falar, porque é unha impotencia moi grande non poder preguntar, non sabía dicir nin ola, a xente falábame e non entendía nada", relata Djitte que bota man da súa experiencia para aconsellar aos seus compatriotas..."

  Massamba Djitte, un dos protagonistas do documental titulado Kër -significa "casa" en wólof, idioma do Senegal-, da directora e xornalista Diana R.Mata,  relata neste fragmento a importancia que ten a lingua como elemento de comunicación e integración na sociedade ...

(Este fragmento foi recollido do xornal La Opinión, do 20 de marzo de 2017)

Palabras...para unha avoa

  "Miña avoa nunca traballou. Miña avoa labrou as leiras, cavou no monte, criou os fillos (catro), arrincou no esterco, muxiu as vacas, coidou da casa, serviu na dos amos, foi á sega, á malla, á fiada e á matanza. Miña avoa non traballou pero foi ela quen nos recollía as guedellas para estar guapas, quen nos contaba contos, quen nos ensinaba a calcetar, quen nos ensinou o catecismo, quen miraba de que todo estivese ben,

   Meu avó, en cambio, si que traballou. Meu avó labrou as leiras, cavou no monte, arrincou no esterco, levou as vacas a pacer, estivo un ano nas fábricas de Hamburgo. Foi á sega, á malla e á matanza. Meu avó traballou moito e ademais axudounos coas divisións, paseounos na besta, contounos historias de cando a guerra. E como traballou moito, agora meu avó descansa e miña avoa, como nunca traballara, encargouse de que el tivese o xantar quente ata o último día."

Texto extraído dun videopoema de Iria Carreira Pazos
(Para saber máis sobre a autora deste texto, preme sobre o enlace anterior)

POESÍA.... con Lucía Aldao e María Lado

Bó día, este 8 de marzo, para achegármonos á poesía...
Estas son Lucía Aldao e María Lado // María Lado e Lucía Aldao...

Alegrámonos da súa presenza!!!

Palabras ... que instrúen (LITERATURA: instrucións de uso. Rodrigo Fresán)

   (...)

   Sen chegar a tales extremos de utilidade -a salvación dunha carreira actoral ou de todo o planeta-, está claro que a literatura, desde o principio dos tempos, sempre serviu para moito máis que a tan simple como complexa distracción e ancestral divertimento de que nos conten unha boa historia.

   Xa o escravo de Nerón e filósofo estoico Epicteto afirmaba que a lectura equivalía ao adestramento dun atleta antes de entrar ao estadio da vida, e que o seu propósito final era o de alcadar a paz suprema. Pero a lectura de ficcións serve, ademais, xa desde a infancia, como ferramenta para fortalecer o pensamento abstracto, para comprender a percepción do paso do tempo e estimular a imaxinación, para entender o curso narrativo de todas as cousas, para aprender a diferenciar entre o ficticio e o verídico e o posible e imposible (sen ter que renunciar a nada), para que se cuestionen ou se potencien as nosas ideas e crenzas, para a comprensión de conceptos como destino e éxito e fracaso e, finalmente, para evadirnos da prisión dos nosos días na busca de mil e unha noites e paisaxes e experiencias, que dificilmente poderíamos explorar ou vivir desde os nosos dormitorios e oficinas. Dío Jojen nun dos grandes éxitos editoriais dos últimos tempos, a saga Juego de tronos, de George R. R. Martin: "Un lector vive centos de vidas antes de morir. O home que no le vive só unha". E, si, non é posible vivir unha vida que non pode imaxinarse.

   Así, a literatura é un catálogo de posibles existencias que nos axudarán a formar e conformar a nosa. E o dito por Jojen -xa que estamos- tamén é aplicable á idea de ler nada máis que Juego de tronos. O de sentirse exculpado de todo repetindo iso de que as series de televisión son a nova gran literatura sen antes ter pasado por Shakespeare ou Dante ou Cervantes ou Tolstói ou Dickens ou Nabokov ou Borges e seguen as sinaturas. E nunca esquecerei as palabras daquel cuxo nome non direi pero que, orgulloso, me lanzou un "eu non leo ficción, porque non me gusta que me conten mentiras". Que en paz descanse aínda que siga vivo, ou iso crea el.

   O non ler, pola contra, non ten ningunha vantaxe e si demasiados efectos residuais. E ese virtual fin da soidade que é a de pasar a vida emitindo e recibindo refachos de máis ou menos 140 caracteres (e palabras abreviadas e emoticonas e selfies acerca de asuntos polo xeral pouco transcendentes) non é un bo consello nin conselleiro. Mirar non é o mesmo que ver e, moito menos, que ler. E, si, non son tempos fáciles para o asunto: cada vez saboréase menos materia nobre, os best-sellers están peor feitos con cada superventas que pasa, e o suposto oasis do libro electrónico resultou ser un espellismo: alí dentro máis alá desa novidade tonto-mesiánica á Marvel Comics que permitía soster toda unha biblioteca cunha soa man e da excitación supostamente ético-contracultural da descarga ilegal, o fenómeno probou ser -como tantos outros de aquí e agora- un triunfo da forma sobre o fondo, e do envase por riba do contido (...)

   Mentres tanto e ata entón, abundan os tan amenos coma ominosos ensaios -o pioneiro Elegías a Gutenberg, de Sven Birkerts, e o máis recente Superficiales, de Nicholas Carr- onde se advirte de que vivimos na "idade da distracción" onde impera aquel "demasiado de nada" ao que lle cantaba Bob Dylan, e se predí a fin do don da lectura. E, polo tanto, tamén da escritura que algunha soubo conformar a gran literatura decimonónica e consagrou a novela como forma sublime e contedora de todas as cousas deste mundo e do infinito e más aló anterior a Google. Unha maxia sen truco que fai das nosas bibliotecas unha sorte de bioteca: unha biografía alternativa e correndo paralela ao noso pasaxeiro paso por aquí (...)

    Ler pode facerte máis feliz?, preguntábase un ensaio de hai uns meses na revista The New Yorker. A súa autora, a narradora e antropóloga social Ceridwen Dovey, aseguraba que si. Eu, que xa o sabía, en cambio, prefiro ameazar cun non ler seguro que te fai máis tonto. Moito máis tonto do que pensas. Máis que iso que estás pensando (...)

(Tradución ao galego dalgúns fragmentos do artigo escrito por RODRIGO FRESÁN para El País, o 7 de febreiro de 2016)
(Se queres ler o artigo completo -non ten desperdicio- preme sobre o seguinte enlace:
http://cultura.elpais.com/cultura/2016/02/03/actualidad/1454497660_313853.html)

Palabra... de guionista (Jean-Claude Carrière)

P.- Corre a lenda de que, ata non hai moito, soía traballar 16 horas ao día.

R.- Non, iso non é certo. Se un escritor lle di que escribe tantas horas seguidas, estea seguro de que lle está mentindo. Escribir é un exercicio físicamente esgotador, polo que facelo durante seis horas seguidas xa me parece excesivo. Outra cousa é o traballo que facemos sen nos dar conta. No interior de cada un de nós existe un obreiro invisible, que segue a traballar cando nós desconectamos. A miúdo deixo os meus guións repousaren dous ou tres meses. Cando volvo traballar con eles, atopo solucións inmediatas a problemas que me parecían irresolubles.

P.- Como o explica?

R.- O inconsciente sempre resulta fundamental, tamén ao escribir. Para que un personaxe sexa completo, sempre hai que dotalo dun subconsciente propio. Todo escritor debe conferir zonas escuras aos seus personaxes. E cando fan cousas absurdas ou impropias deles hai que deixarlles tomar ese camiño imprevisto.

P.- É dicir, que o autor nunca debe ter a pretensión de controlalos totalmente?

 R.- Claro que non. Iso é o peor que che pode pasar. Iso sería o teatro burgués do século XIX, onde os personaxes eran puros estereotipos e un xa sabía como reaccionarían perante calquera acontecemento nada máis saíren a escena. Sempre conto unha anécdota que o resume moi ben. Durante o ensaio dunha obra de Pirandello, unha actriz díxolle que non era capaz de enternder ao seu personaxe: "Como é posible que diga isto na páxina 27 e despois, na 50, faga o contrario?". Pirandello respondeulle de forma brillante: " E a min que me conta? Eu só son o autor..."

(Tradución dun fragmento da entrevista que  Álex Vicente lle fai a Jean-Claude Carrière en  El País Semanal -13/9/2015-)

-Para saber máis do guionista, preme aquí -

-Suxestión: O texto narrativo. A construción do personaxe.

Palabras.... para o comezo de curso -3 (Roberto L. Blanco Valdés)

   "(...) o ministro debería saber que os termos neno e reválida son incompatibles. Debería sabelo, si, pero non o sabe, ao igual que moitos españois, bastantes dos cales se dedican profesionalmente á docencia: todos os que sofren o mal da examinite.

Tal enfermidade, descrita nos libros de patoloxía pedagóxica como unha inflamación da confianza persoal na que todos os problemas educativos se resolven con máis esixencia e máis exames destinados a controlar o que memorizan os alumnos, provoca en España desde hai anos devastadores efectos no noso sistema de ensino.

Para os afectados pola examinite aguda, forma coa que o mal se manifesta por aquí, nin os estudantes de primaria e secundaria, nin os universitarios, teñen que aprender a falar en público, a relacionarse cos libros de forma natural e a manexalos con frecuencia e con soltura, a traballar en grupo, a aproveitar todas as posibilidades que nacen dun bo uso das novas tecnoloxías e a aprender o útil deixando o prescindible, dada a limitada capacidade da mente para acumular coñecementos. Non, as vítimas da examinite aguda -sexan profesores en universidades, escolas ou institutos- teñen o seu examina (órgano moi delicado) tan gravemente afectado polo virus que a provoca que chegaron a convencerse de que ensinar consiste en embutir (como o chourizo se embute nunha tripa) coñecementos, cantos máis mellor e anque sexa de forma atropelada, na mente dos nosos estudantes, someténdoos despois a controis permanentes para saber canto memorizaron.

   A obsesión coas reválidas, que forma parte desa terrible enfermidade que todo o cifra na memoria e os exames, chega ao punto de prescindir por completo da idade dos alumnos, o que explica que nenos de oito anos sexan tratados como os xoves que preparan notarías ou rexistros. Unha auténtica loucura.

   (...) Non hai solución para o noso sistema educativo mentres non aceptemos a evidencia de que as súas taras non teñen que ver coa falta de esixencia aos alumnos, senón con todo o contrario: cuns niveis de esixencia insensatos e enfermizos, baseados no tándem memoria-exame que fai dos profesores unha especie de xendarmes e trata de que os alumnos sexan como loros, aos que se lles esixe repetir o que se lles di incluso cando isto resulta inútil, desfasado ou incomprensible."

   Neste inicio curso que comeza así, neboento e ventoso, tan de outono... lembro esta lectura que xurdiu na primavera, cando todo é posible e xermolan novos aires... Se cadra non é este mal momento para unha reflexión...

-Tradución dun extracto de Las reválidas de Wert y el mal de la "examinitis" de Roberto L. Blanco Valdés. en EL OJO PÚBLICO de La Voz de Galicia (8-5-2015)-

palabras que importan....EN EL NOMBRE DE LA HIJA (Ecuador)

                                                                                                                                                                                                                                                                              

En el Nombre de la Hija  é unha deliciosa película ecuatoriana  escrita e dirixida pola cineasta Tania Hermida...

Data da estrea: 7 de novembro de 2011
Directora: Tania Hermida
Duración: 108 minutos
Música composta por: Nelson García
Guión: Tania Hermida
Reparto:Pancho Aguire,   Eva Mayu Mecham Benavides,Sebastián Hormachea,Martina León

-para saber máis, preme sobre os enlaces-

Palabras....con sabor a lúa (Gioconda Belli) ... SUBSTANTIVOS

              Despois da revolución dos sobreviventes refuxiáronse cada quen

na súa burbulla. A xeración crecida baixo a sombra do fin dese experimento é crítica e cínica. Escoitan as historias dos pais e secretamente repróchanlles terlles escatimado os  soños e só como herdanzas a desilusión, o desengano. A súa maneira de rebelarse é a apatía, o ensimesmamento, a pretensión do desinterese. É a xeración da tecnoloxía, a do mundo cibernético das mensaxes de texto, e as computadoras, conectados pero desconectados, afeitos á distancia e a se sacrificar no altar das profesións, o éxito empresarial, o diñeiro. Até os novos médicos, os xoves internos, carecían da vocación apaixonada polo oficio. El lembra a sensación de poder ao descubrir a verdade da ciencia, aínda a inexacta ciencia da medicina. Un chegaba a sentirse próximo aos Deuses, árbitro entre a vida e a morte. Os médicos noveis de agora decidían a súa especialidade conforme ao mercado, ao máis cotizado. (...)

-Tradución libre dun fragmento da novela El intenso calor de la luna, de Gioconda Belli -

-Para saber máis preme sobre este enlace-

(Para unha reflexión sobre os substantivos -tan abundantes neste texto- preme aquí )

Retratos de escola ... 8 (As voces baixas. Manuel Rivas)

"... Anos despois, na escola de Castro de Elviña, un día o mestre preguntounos que qué pensabamos ser de maiores. Non era o seu modelo a pedagoxía da participación así que ficamos nun silencio cauto e a velas vir. Que intención tiña a interrogante? Por que quería saber o que nós queriamos ser? Que era realmente o que quería oír? E entón, naquel silencio mudo, oíuse dende atrás como un aturuxo festeiro a voz de quen chamabamos o Roxo do Souto, que berrou: "Emigrantes!" E o mestre ficou sorprendido e nun silencio apesarado. A parede que daba ao exterior tiña o xeito dunha celosía de pavés. Cando se desprendía ou rompía algunha das pezas de vidro, tardaban moito en repoñela. Así que sempre había algún buraco á intemperie por onde asubiaba o vento ou pingaba a chuvia. Podería dicirse que os buracos aproveitaban eses intres de desconcerto para facerse notar. O mestre semellaba tomar conciencia deles, das faltas da parede, das manchas de humidade, do alucar da intemperie. El, que viña de falarnos dos tempos en que España era un grande Imperio "no que nunca se puña o sol". O que nos gustaba a el e a nós esa frase! Esa precisión solar facía máis próxima a historia. Estabamos nun lugar afastado, nun edificio deslucido, amoreados nun recanto os sacos de leite en po da axuda norteamericana, pero tamén o sol estaba alí, sen poñerse, de momento, e o mestre tiña a deferencia de implicarnos nunha gran xesta imperial. Dominaramos no mundo. Levaramos a cruz polo orbe. Aínda nós mesmos saïamos en colecta para salvar as almas dos meniños chineses. Mais agora o mestre viña de preguntar o que queriamos ou pensabamos ser de maiores e aquela voz sincera, xurdida do fondo da clase, tiña o efecto da caída dun pavés que escachizaba a historia no chan. Os nenos do Imperio soñaban con seren emigrantes. (...)

-Fragmento da novela As voces baixas de Manuel Rivas, publicada por Xerais...Recreación dunha escola de A Coruña dos primeiros anos sesenta-

-Para saber máis sobre o autor do texto, preme sobre o enlace que aparece na liña anterior-

Palabras...para interpretar ( A memoria da choiva )

  "-Xa... Mire:  se ben é verdade que existe algún poema de Rosalía no que se aborda de xeito explícito o asunto da vinganza, desde logo ese poema non é este. Agora ben, sería bo, señor, que tivese vostede en conta que a poesía e mais os prospectos medicinais teñen moi pouco que ver entre si.

     -Desculpe, pero agora si que non a sigo.

     -O que quero dicir, señor Vega, é que por fortuna non existe ningún tipo de expresión artística que veña co seu propio manual de instrucións, ningunha guía na que se nos indique como debe ser interpretado tal cadro ou lido tal verso. A poesía é a expresión dun sentimento, e cadaquén é libre de facer a lectura que mellor lle acaia, dentro duns límites máis ou menos razoables. Vinganzas ocultas en "unha vez tiven un cravo"? Pois, home, que quere que eu lle diga..."

  O autor da novela, a través dun dos seus personaxes, Sofía Deneb, invítanos a reflexionar sobre as claves da interpretación artística...


-fragmento da novela A memoria da choiva. Pedro Feijoo. Ed.Xerais. Para saber máis do escritor, preme sobre este enlace-

-se queres facer a "túa lectura" do poema mencionado no texto, preme sobre o enlace-

-poderías dicir en que poemas Rosalía de Castro aborda de xeito explícito o asunto da "vinganza"?

Palabras ... para un conto (Santiago Roncagliolo)

“...Pensemos qué pasaría na gran literatura se tivese que limitarse ás leccións edificantes. Se cadra debemos cambiar ao pederasta de Lolita por unha tía cariñosa. E darlle a Madame Bobary unha vida sexual sa e satisfactoria. E no canto do executivo asasino en serie de American psycho, teríamos que poñer a un xardineiro macrobiótico. Absurdo? E por que non é absurdo cos nenos? Non confiamos neles?

Non. Non confiamos en nós mesmos.

O férreo control de contidos editoriais infantís non protexe aos nenos, senón aos pais. Temos medo das preguntas incómodas. Asústanos ser incapaces de explicar por qué eses pais abandonan os seus fillos ou esas madrastras son malas (anque durante séculos abondou a frase “porque é un conto, fillo”).

En definitiva, temos medo de falar cos nosos propios fillos. Pero xustamente para iso se fan os libros: para pensar, imaxinar e discutir.

Se eliminamos dos libros todo o que nos pareza inapropiado, non salvaremos aos nosos fillos das malas ideas. Pola contra, volverémolos incapaces de recoñecelas. O que si lograremos é que os rapaces abandonen a lectura e se entreguen á PlayStation, onde poden matar a unha morea de xente sen que ninguén se queixe.”

  (tradución dun fragmento de "Cuentos para niños malos". SANTIAGO RONCAGLIOLO.  El país semanal 15-12-2013)

 -Para saber máis sobre as obras citadas e/ou sobre o autor do artigo...preme sobre os respectivos enlaces-

Retratos de escola ... 7 (Manuel Álvarez Torneiro)

Soaba unha pingueira nunha tina de zinc,

alí, onde contaban a historia conveniente.

E chovía nos verbos, naquel nove entre cinco.

E a táboa do oito era outra mentira tan exacta;

e era outra mentira o mapa da parede sen o río da aldea.

Chovía nos vacíos das fórmulas e as frases,

na mañá de zotal e tinta fría.

E alí alguén soñou barricadas de estampas,

Cárpatos de ningures,

petos cheos de amoras, un brinco endomingado,

a saúde do seixo e o pentagrama

para fuxir dun mundo de aligacións e ángulos,

da mosca verdiazul do mediodía.

Soaba unha pingueira nunha tina de zinc.

¿Onde resiste quen foi pasquín de rebelión e escándalo?

¿En que tenda de praza-patrimonio vende sedas,

ou viño, ou mente con megáfono?

¿Onde é materia para un himno?

¿Fervor de que océano ou alcoba?

¿Onde home de proveito?¿Que guarismo?

E un día fundaron o castigo:

requisaron a luz nos seus depósitos,

as estrelas de lata, os acopios de mica,

algo do mar en soños outorgado

e puxeron a primeira inocencia contra a parede,

contra o mapa das patrias sen a patria,

sen o río da aldea.

Soaba unha pingueira nunha tina de zinc

Comezaba o inverno

a durar media vida.

     Fermoso poema no que o autor recrea a "escola" da Galicia dos anos 40-50.

  "aula de posguerra",  poemario  HABITANTE ÚNICO -1977- , de   Mauel Álvarez Torneiro ,          Premio Nacional de Poesía 2013.

-para saber máis do poeta, preme sobre o seu nome-

Palabras .... para entender... (Juan Cruz)

    “...Qué sorte ler. (…)O escritor israelita David Grossman dixo que en canto puido ler, pois na súa casa non se lía, comezou a entender o que pasaba no seu país e na vida. LER PARA ENTENDER. Para saber máis, pero non necesariamente para saber máis cós outros, senón para entender aos outros. Grossman dixo que lendo ao outro aprendes a axudarlle a estar cerca de ti, anque sexa o teu inimigo, e el sabe de qué fala, pois vive alí onde a terra, a auga, o aire se disputa sen tregua e sen vontade de reconciliación. El traballa, dende a palabra escrita, dende a lectura e dende os seus libros, a prol de que un día ese inferno sexa un lugar común da terra.

Ler é unha sorte e unha obriga: os que mandan nos países débena asumir como unha das tarefas prioritarias da súa función pública...”

-tradución dun fragmento do artigo de Juan Cruz, MAL EDUCADOS, publicado no xornal ElPaís (8/12/2013)-

-para saber máis do autor citado no artigo, preme sobre o seu nome-

-para saber máis de Juan Cruz, preme aquí-
-exercicio de subliñado e esquema...preme aquí -

Palabras... para o comezo de curso

                   

                  Inauguramos hoxe o curso escolar con esta estupenda viñeta de DÁVILA que me facilita unha compañeira. 

(se queres visitar o blog do humorista galego, preme sobre o seu nome)

Palabras para...Xulieta ( Manuel Vicent)

"Foi o primeiro verán, o de 1968, no que os seus pais a deixaron ir soa en bicicleta á praia. Levaba un libro na cestiña do guiador. "Cumes borrascosos". Era a única rapaza de dezaseis anos que lía novelas deitada nunha toalla sobre a area e ese costume adquirido con certa furia obsesiva apartáraa do resto do grupo. Gardaba en segredo o seu desexo de ser escritora. O de vivir unha gran paixón. Xulieta madurou de súpeto de xeito imprevisto, como esas nenas que un verán son aínda inocentes, pero o verán seguinte xa traen unha veladura de malicia instalada nos ollos que sorprende aos seus compañeiros de xogo ou volven á clase no novo curso e sen se decatar enguedellan nas súas redes ao profesor. É difícil saber en qué punto se produciu a transformación, se nas formas do corpo ou no terror que senten ao descubrir o desexo impúdico que espertan nos homes xoves e vellos ou no perigo insinuante da súa propia ollada, que non poden controlar..."

(tradución libre dun fragmento do artigo de Manuel Vicent, titulado "Julieta perdió la llave de casa", no xornal El País,  22-xullo-2012)

-Para escoitar algunhas opinións do autor sobre o feito literario, preme sobre o seu nome-

Sinónimos da nada .............. Adriana Calcanhotto

Fico assim sem você

 Avião sem asa, fogueira sem brasa
Sou eu assim sem você
Futebol sem bola. Piu-Piu sem Frajola
Sou eu assim sem você

Por que é que tem que ser assim?
Se o meu desejo não tem fim
Eu te quero a todo instante
Nem mil alto-falantes
Vão poder falar por mim

Amor sem beijinho,
Buchecha sem Claudinho
Sou eu assim sem você
Circo sem palhaço, namoro sem amasso
Sou eu assim sem você
To louca pra te ver chegar
To louca pra te ter nas mãos
Deitar no teu abraço, retomar o pedaço
Que falta no meu coração

Eu não existo longe de você
E a solidão é o meu pior castigo
Eu conto as horas pra poder te ver
Mas o relógio tá de mal comigo Por quê? Por quê?

Neném sem chupeta, Romeu sem Julieta
Sou eu assim sem você
Carro sem estrada, queijo sem goiabada
Sou eu assim sem você

Por que é que tem que ser assim?
Se o meu desejo não tem fim
Eu te quero a todo instante
Nem mil alto-falantes
Vão poder falar por mim

Eu não existo longe de você
E a solidão é o meu pior castigo
Eu conto as horas pra poder te ver
Mas o relógio tá de mal comigo

                                                       

                                                                ADRIANA CALCANHOTTO 

Un  novo texto no que se traballa a idea da complementariedade a partir de distintos tipos de relación entre palabras e conceptos.

-------------------------------------

 

Se queres escoitar a cancíón, preme sobre o seu título

Se queres saber máis da autora, preme sobre o seu nome 

Sinónimos, antónimos, complementarios e outras relacións ... Carla Bruni

     Je suis ton pile                                                                                           (Eu son o teu pulo

ti es mon face                                                                                             (ti a miña face

Toi mon nombril                                                                                         (ti o meu embigo   
Et moi ta glace                                                                                           (e eu o teu espello
Tu es l'envie et moi le geste                                                      (Ti es o desexo e eu o aceno
Toi le citron et moi le zeste                                                         (Ti o limón e eu a casca
Je suis le thé, tu es la tasse                                                            (Eu son o té e ti o tazón
Toi la guitare et moi la basse                                                       (Ti a guitarra e eu o baixo
Je suis la pluie et tu es mes gouttes                                                (eu son a choiva e ti as gotas
Tu es le oui et moi le doute                                                         (ti es o si e eu o "non sei"

T'es le bouquet je suis les fleurs                                                  (ti es o ramo e eu, as flores
Tu es l'aorte et moi le coeur                                                       (ti es a aorta e eu o corazón

Toi t'es l'instant moi le bonheur                                                  (ti, ti es o instante; eu, a felicidade

Tu es le verre je suis le vin                                                         (ti es o vaso, eu son o viño          
Toi tu es l'herbe et moi le joint                                                   (ti es a herba e eu, o porro
Tu es le vent j'suis la rafale                                                        (ti es o vento eu son o refacho          
Toi la raquette et moi la balle                                                    (ti a raqueta e eu a bóla
T'es le jouet et moi l'enfant                                                        (ti es o xoguete e eu o rapaz

T'es le vieillard et moi le temps                                                 (ti o ancián e eu o tempo
Je suis l'iris tu es la pupille                                                          (eu son o iris ti es a pupila
Je suis l'épice toi la papille                                                          (eu son a especia ti a papila
Toi l'eau qui vient et moi la bouche                                            (ti, a auga que vén e eu, a boca
Toi l'aube et moi le ciel qui s'couche                                          (ti, o mencer e eu o ceo que se deita  
T'es le vicaire et moi l'ivresse                                                    (ti es o vicario e eu a borracheira
T'es le mensonge moi la paresse                                                (ti es a mentira; eu, a preguiza
T'es le guépard moi la vitesse                                                    (ti es o guepardo; eu, a velocidade
Tu es la main moi la caresse                                                      (ti es a man; eu, o aloumiño

Je suis l'enfer de ta pécheresse                                                (son o inferno dos teus pecados               
Tu es le Ciel moi la Terre, hum                                                 (ti es o Ceo eu a Terra, mmm
Je suis l'oreille de ta musique                                                  (son a orella da túa música
Je suis le soleil de tes tropiques                                               (son o sol dos teus trópicos
Je suis le tabac de ta pipe                                                        (son o tabaco da túa pipa

T'es le plaisir je suis la foudre                                                   (ti es o pracer eu son o raio
Tu es la gamme et moi la note                                                  (ti es a escala eu son a nota
Tu es la flamme moi l'allumette                                                (ti es a lapa; eu, o misto
T'es la chaleur j'suis la paresse                                                 (ti es a calor; eu, a preguiza
T'es la torpeur et moi la sieste                                                  (ti es o torpor e eu, a sesta

T'es la fraîcheur et moi l'averse                                                (ti es a frescura e eu a chuvieira
Tu es les fesses je suis la chaise                                                (ti es as coxas e eu son  cadeira
Tu es bémol et moi j'suis dièse                                                  (ti es bémol e eu son sostido

T'es le Laurel de mon Hardy                                                     (ti es o Laurel do meu Hardy
T'es le plaisir de mon soupir                                                     (es o pracer do meu suspiro
T'es la moustache de mon Trotski                                             (es o bigote do meu Trotski
T'es tous les éclats de mon rire                                                 (ti es todos os brillos do meu sorrir
Tu es le chant de ma sirène                                                      (es o canto da miña serea
Tu es le sang et moi la veine                                             (ti es o sangue e eu a vea
T'es le jamais de mon toujours                                 (ti es o xamais do meu sempre
T'es mon amour t'es mon amour                          (ti es o meu amor, o meu amor

Je suis ton pile                                                     (son o teu motor
Toi mon face                                                        (ti a miña carrocería
Toi mon nombril                                                   (ti o meu embigo

Et moi ta glace                                                    (eu, o teu espello
Tu es l'envie et moi le geste                                 (ti es o desexo e eu o xesto
T'es le citron et moi le zeste                                (ti es o limón e eu a casca
Je suis le thé, tu es la tasse                                  (eu son o té, ti es a taza
Toi la putain et moi la passe                                (ti, a puta e eu o prostíbulo
Tu es la tombée moi l'épitaphe                            (ti es a tumba; eu, o epitafio
Et toi le texte, moi le paragraphe                        (e ti o texto; eu, o parágrafo
Tu es le lapsus et moi la gaffe                             (ti es o lapsus e eu o erro
Toi l'élégance et moi la grâce                             (ti a elegancia e eu o donaire
Tu es l'effet et moi la cause                                (ti es o efecto e eu a causa
Toi le divan moi la névrose                                 (ti o diván; eu, a neurose
Toi l'épine moi la rose                                        (ti a espiña; eu, a rosa
Tu es la tristesse moi le poète                            (ti es a tristeza, eu o poeta
Tu es la Belle et moi la Bête                              (ti es a Bela e eu a Besta
Tu es le corps et moi la tête                               (ti es o corpo e eu a cabeza
Tu es le corps. Hummm !                                   (ti es o corpo. Mmmmm!
T'es le sérieux moi l'insouciance                        (ti es a seriedade; eu a imprudencia
Toi le flic moi la balance                                   (ti, o poli; eu o chivatazo
Toi le gibier moi la potence                               (ti a carne; eu, o patíbulo
Toi l'ennui et moi la transe                                (ti o aburrimento e eu o transo
Toi le très peu moi le beaucoup                         (ti, o moi pouco; eu, o moito
Moi le sage et toi le fou                                    (eu, o sabio e ti o tolo
Tu es l'éclair et moi la poudre                           (ti es o fogonazo e eu a pólvora
Toi la paille et moi la poutre                             (ti a palla e eu o po
Tu es le surmoi de mon ça                                 (ti es o supereu do meu ego
C'est toi qu'arrives des mois si ?                        (............................

Tu es la mère et moi le doute                            (ti es a nai e eu a dúbida
Tu es le néant et moi le tout                              (ti es a nada e eu o todo
Tu es le chant de ma sirène                               (ti es o canto da miña serea
Toi tu es le sang et moi la veine                         (T'es le jamais de mon toujours
T'es mon amour t'es mon amour                        (ti, o meu amor; ti, o meu amor

                         ... Esta é a letra -e a tradución ao galego-  dunha canción de Carla Bruni titulada 
 Le toi du moi. Nela xoga coa relación entre palabras e conceptos arredor da idea central da complementariedade.   Podemos explorar estes territorios...

                            ( se queres escoitar a canción, preme sobre o seu título)

-Para repasar os conceptos propostos, podes utilizar este enlace -
-Se queres realizar algúns exercicios, podes ver os propostos pola profesora Celia Díaz neste enlace .

Ver-sos _ reV-ersibles...

                             

                                           não te amo mais

Não te amo mais
Estarei mentindo se disser que
Ainda te quero como sempre quis.
Tenho certeza de que
Nada foi em vão.
Sei dentro de mim que
Você não significa nada.
Não poderia dizer nunca que
Alimento um grande amor.
Sinto cada vez mais que
Já te esqueci!
E jamais usarei a frase
EU TE AMO!
Sinto, mas tenho que dizer a verdade:
É tarde demais…                                                
                                                                                                                                 Clarice Linspector



                       O texto admite dúas lecturas:  de arriba-abaixo ou de abaixo-arriba...
       
                            (para saber máis da autora, preme sobre o seu nome)

"par coeur"... "memoria da maxia" (tradución libre do poema "J'ai presque peur en vérité")