Palabra... de guionista (Jean-Claude Carrière)

P.- Corre a lenda de que, ata non hai moito, soía traballar 16 horas ao día.

R.- Non, iso non é certo. Se un escritor lle di que escribe tantas horas seguidas, estea seguro de que lle está mentindo. Escribir é un exercicio físicamente esgotador, polo que facelo durante seis horas seguidas xa me parece excesivo. Outra cousa é o traballo que facemos sen nos dar conta. No interior de cada un de nós existe un obreiro invisible, que segue a traballar cando nós desconectamos. A miúdo deixo os meus guións repousaren dous ou tres meses. Cando volvo traballar con eles, atopo solucións inmediatas a problemas que me parecían irresolubles.

P.- Como o explica?

R.- O inconsciente sempre resulta fundamental, tamén ao escribir. Para que un personaxe sexa completo, sempre hai que dotalo dun subconsciente propio. Todo escritor debe conferir zonas escuras aos seus personaxes. E cando fan cousas absurdas ou impropias deles hai que deixarlles tomar ese camiño imprevisto.

P.- É dicir, que o autor nunca debe ter a pretensión de controlalos totalmente?

 R.- Claro que non. Iso é o peor que che pode pasar. Iso sería o teatro burgués do século XIX, onde os personaxes eran puros estereotipos e un xa sabía como reaccionarían perante calquera acontecemento nada máis saíren a escena. Sempre conto unha anécdota que o resume moi ben. Durante o ensaio dunha obra de Pirandello, unha actriz díxolle que non era capaz de enternder ao seu personaxe: "Como é posible que diga isto na páxina 27 e despois, na 50, faga o contrario?". Pirandello respondeulle de forma brillante: " E a min que me conta? Eu só son o autor..."

(Tradución dun fragmento da entrevista que  Álex Vicente lle fai a Jean-Claude Carrière en  El País Semanal -13/9/2015-)

-Para saber máis do guionista, preme aquí -

-Suxestión: O texto narrativo. A construción do personaxe.

Palabras... para unha reportaxe filmada (Enrique Meneses)

"...Axiña me dei conta de que os xornalistas que utilizabamos non comprendían o significado da reportaxe filmada. Tratábana como se fose a publicarse sobre o soporte papel nunha revista ou nun diario. (...)

   Cando se realiza un filme comercial, pártese dun guión e un découpage que permite rodar escenas acrónicas pero necesariamente desordenadas para abaratar custos. Non se vai e se volve a un lugar para seguir a cronoloxía senón que todo o que ten que suceder no escenario X se filma ao mesmo tempo.

   Se se vai realizar unha reportaxe sobre a Guerra do Congo (Miguel de la Quadra-Salcedo,1965), non se pode ir cun guión feito porque, xustamente, vaise para descubrir o que está a suceder. Non serve ningún guión previo. Este vaise ir facendo conforme suceden os acontecementos.

  Cando o xornalista regresa á súa base -ou envía o material a casa- ten unha escaleta construída mercé ao que viviu e filmou. A escaleta é como o esqueleto. Despois hai que superpoñerlle a carne e recubrir coa pel. Costou non pouco habituar ao equipo a traballar desta maneira, totalmente á inversa da que se practicaba daquela e que era a do cine comercial con guión. Introducín outras normas. Por exemplo, a montaxe debe facerse unha vez que a imaxe, limpa de erros e descartes, está montada segundo a escaleta. Logo, escríbese un texto que evite narrar o que o espectador está vendo na imaxe. A música móntase de atrás cara a diante para que o fin coincida cun cambio de secuencia. Esa era outra! había reporteiros que regresaban afirmando ter vinte horas de filmación, pero, á hora de visionar, decatabámonos de que o número de secuencias era mínimo. As entrevistas eran a chorro aberto. Para min unha secuencia media debe ter 30 segundos. (...)"

(Tradución dun fragmento de "Hasta aquí hemos llegado", apaixonante relato autobiográfico de Enrique Menenses)

-Para saber máis sobre o autor deste texto, preme sobre o enlace-

Palabras ... para unha banda deseñada (Ardalén.Miguelanxo Prado)

   Di Miguelanxo Prado, autor de Ardalén -Premio Nacional de Cómic 2012-:

   "O cómic é unha linguaxe moi lenta. Non hai atallos. Sempre hai unha páxina en branco na que tes que ir viñeta a viñeta.

 Neste traballei a bo ritmo, creo que se o fixese con menos anos de experiencia tardaría o dobre..."

-cita recollida o 1-XI-2013 no xornal El País-

-para saber mais do autor do cómic, preme sobre o seu nome- 

Palabras... "coma brasas"

Con estes pequenos traballos manuais e algunhas lecturas, vai pasando este verán amable... velaquí unhas mostras:

"Poeta ou non, eu cantarei as cousas
que na soleira de min mesmo agardan.
Alumarei con fachas de palabras,
ancho herdo meu, o mundo que me deron."
                                                                                       "Eí están, coma brasas contra a noite,
                                                                                       as vellas cousas, cheas de destinos.
                                                                                       Ollos que piden, de famentos nenos,
                                                                                       Ollos que esperan, dunha adoescente."
         "Galiza en min, meu Deus, pan que me deron,
         leite e centeo e soño e lus de aurora!
         Longa rúa da mar, fogar da terra,
         i esta crus que nos mide de alto a baixo"
                                                                                              "Con este alento, eu lles darei ás cousas
                                                                                              o drama cheo que lles nega a vida:
                                                                                              dareilles rostos, para que se conozan,
                                                                                              palabras lles darei pra que se entendan..."
         

  -o poema, de Xosé Mª Díaz Castro, titúlase "COMA BRASAS"-      
  -para saber máis do autor, preme sobre o enlace-
                                                        

A palabra... en tea de xuízo

Título:   "Howl. La voz de una generación"
Título orixinal: Howl
País: USA
Estreno en USA: 24/09/2010
Produtora: WMA, Cinetic Media
Director: Rob Epstein & Jeffrey Friedman
Guión: Rob Epstein & Jeffrey Friedman
Reparto: James Franco, Paul Rudd, Mary-Louise Parker, Jeff Daniels, David Strathairn, Alan Alda, Jon Hamm

Sinopse...

"Biopic dun dos iconos da cultura norteamericana, o poeta Allen Ginsberg, bisagra entre o mundo beat dos 50 e o movemento hippie dos 60. Howl narra tres historias entrelazadas: o desenvolvemento dun histórico xuízo por obscenidade en 1957, as revelacións dun artista rebelde que racha barreiras para atopar o amor e a redención máis unha imaxinativa viaxe a través dunha profética obra maestra que sacudiu a toda unha xeración súmanse para crear un polifacético e multidisciplinar retrato de Howl (Ouleo), unha obra que se oiu en todo o mundo."

  Excelente película na que as reflexións sobre a literatura e a palabra se mesturan coa vida. Estupenda montaxe. Unha delicia para a razón e os sentidos...

(se queres ver un trailer da película, preme sobre a palabra "Sinopse")

(se queres saber máis sobre o poema que dá título á película, preme sobre sobre a palabra "howl" na primeira liña)

O oficio de escribir.....Almudena Grandes

  "...O máis extravagante da vida dun escritor é o feito de escribir. Encerrarte a encarnar persoas que non es, a contar cousas que non che ocorreron, a describir paisaxes que non viches, a poboar épocas que non son a túa...O demais é decorado. Este oficio é como os demais: a inspiración non existe, o único camiño é traballar. "  

                                    


                                                         Almudena Grandes.

in memoriam....Antonio Tabucchi (1944-2012)

Como homenaxe ao autor de "Sostiene Pereira", un dos referentes literarios da nosa época, rescatamos as súas palabras ... ao responder á pregunta: Por que escribe Tabuchi? 

 Preferiría formular a pregunta así: Por que se escribe? Hai tiempo, cando era novo , escoitei a Samuel Beckett responder: "Non me queda outra". As respostas posibles son todas plausibles pero cun punto de interrogación. Escribimos porque tememos a  morte? Porque  temos medo de vivir? Porque temos nostalxia da infancia? Porque o tempo pasado correu axiña ou porque queremos detelo? Escribimos porque a causa da saudade semtimos nostalxia, arrepentimento? Porque queriamos ter feito unha cousa e non a fixemos ou porque non deberíamos ter feito algo que fixemos e non debiamos? Porque estamos aquí e queremos estar aló e se estivésemos alá nos tería resultado mellor quedar acó? Como dicía Boudelaire: a vida é un hospital onde cada enfermo quere cambiar de cama. Un pensa que  curaría máis rápido  se estivese á beira da ventá e outro cre que estaría mellor xunto á calefacción.

                      (tomamos prestado este texto do blog: La silla prestada)

Palabras...as xustas! (Stefan Zweig)

"...O inesperado éxito dos meus libros provén, segundo creo, en última instancia dun vicio persoal, a saber:

que son un lector impaciente e de moito temperamento.Irrítame toda facundia, todo o difuso e vagamente exaltado, o ambiguo, o innecesariamente morboso dunha novela, dunha biografía, dunha exposición intelectual. Só un libro que se mantén sempre, páxina tras páxina sobre o seu nivel e que arrastra o lector até a derradeira liña sen deixarlle coller folgos, me proporciona un perfecto deleite. Nove de cada dez libros que caen nas miñas mans, atópoos sobrecargados de descricións superfluas, diálogos extensos e figuras secundarias inútiles, que lles quitan tensión e lles restan dinamismo."

                                                          (Stefan Zweig)

para saber máis sobre o autor, preme sobre o seu nome